DODINGSMETHODEN
 
Algemeen
Het meest stuitende onderdeel van de visserijsector betreft de dodingsmethoden. Die kenmerken zich door ruwheid en langdurigheid. Alternatieve, diervriendelijkere dodingsmethoden worden op dit moment in Nederland nauwelijks toegepast. In het buitenland probeert men deze wel te ontwikkelen. De Nederlandse visserijsector, georganiseerd in het Produktschap Vis, toont helaas weinig interesse voor dit probleem. Hetzelfde geldt voor de Nederlandse en Europese overheid. De Vissenbescherming blijft druk uitoefenen om hier verbetering in aan te brengen.
Ook de Stichting Wakker Dier zet druk op het Productschap en de overheid. Met een bloederige stripact van fetisjmodel Ancilla Tilia en acteur Horace Cohen vragen zij aandacht voor het wrede levend strippen van vissen. Zie hiervoor het onderstaande filmpje.
Vissen zijn voor wat de zuurstofvoorziening van de hersenen betreft heel anders gebouwd dan zoogdieren. De enige manier om ze snel en pijnloos te doden is door ze te verdoven en/of hersendood te maken. Bij de thans in Nederland en elders in de wereld gangbare methoden gebeurt dat niet: de hersenen van de vissen blijven intact, waardoor het stervensproces erg lang duurt.
Er wordt al enkele jaren in een EU-project onderzoek gedaan naar de mogelijkheid van een snelle electrische bedwelming van vissen zowel voor zeevissen als voor kweekvissen. Het onderzoek richt zich op het doden van paling, tilapia, zeebaars en tarbot. Het is uitgangspunt is hierbij dat vissen, voorafgaand aan het doden, net zo snel verdoofd moeten als landbouwhuisdieren, dwz binnen één seconde.
Er is nu een proefapparaat ontwikkeld om vrij zwemmende palingen in een bak zoet water binnen één seconde electrisch te bedwelmen. De bewusteloze vissen kunnen worden gedood door na de eerste stroomstoot gedurende tenminste gedurene vijf minuten een lagere stroom door het water te leiden, en door tegelijkertijd de daarin aanwezige zuurstof te verdringen door stikstofgas.
Het wachten is nu op de toepassing van de ontwikkelde methode op praktijkschaal. De overheid en de vissector behoren dit krachtig te stimuleren.
De volgende dodingsmethoden worden in de visserij toegepast
1. Verstikking
Anders dan veel mensen denken gaat een vis niet snel dood wanneer hij op het droge gebracht wordt. Haringen zijn bijvoorbeeld pas tot na 35 minuten gestikt, kabeljauwen en wijtingen tot na 60 minuten. Tongen en schollen doen er nog langer over. Tot na ongeveer 4 uur zijn ze pas dood.
2. Strippen
Het strippen houdt in dat de vis levend en wel wordt opengesneden om de organen en het bloed te verwijderen. De vis gaat hierdoor echter niet onmiddellijk dood. Haringen, tongen en scharren kunnen hierna nog tot 10, respectievelijk 30 en 35 minuten in leven blijven. Schollen houden het maximaal 50 minuten uit.
3. Verstikking samen met strippen
Deze dodingsmethode houdt in dat de vissen eerst gedurende 7 tot 20 minuten ’stikken’ in de lucht, waarbij ze dus niet doodgaan omdat hun hersenen intact blijven. Vervolgens worden ze, nog levend, ontdaan van hun organen en bloed. Ze leven dan nog 10 tot 30 minuten totdat de dood intreedt.
4. Neksnede
Deze dodingsmethode wordt speciaal bij palingen toegepast. De paling krijgt een snee achter de kop waardoor het ruggenmerg wordt doorgesneden. De zuurstoftoevoer naar de kop blijft echter intact waardoor het dier niet doodgaat. Wanneer daarna het dier wordt opengesneden en van zijn organen ontdaan wordt, gebeurt dit dus bij bewustzijn.
5. Doodkruipen
Bij deze methode wordt over de levende paling zout gestrooid waardoor de huid ontslijmd wordt. De paling vertoont langdurig heftige zwembewegingen om het zout te ontvluchten. Dit zoutbad heeft op de huid van de paling een effect dat is te vergelijken met brandwonden bij de mens. Bovendien beschadigt het zout de kieuwen. Een uiterst pijnlijke methode dus. Wanneer de paling tenslotte ophoudt te bewegen, is hij nog bij bewustzijn en nog lang niet dood. Maar hij wordt dan wel van zijn organen ontdaan.
^ terug naar boven |
